| Column Klik hier voor de andere column: Pinksteren
Vijftien seconden Het is al een aantal jaar geleden, maar het beeld staat me nog helder voor ogen. Het was vroeg in de avond. Ik had een stukje gefietst in de bossen bij Hoenderloo, en zat bij een kruispunt van paden even uit te rusten op een omgevallen boomstam. Te genieten van de stilte. Van rechts zag ik een gezin aan komen fietsen. Pa voorop met een kleintje in een stuurstoeltje. Twintig meter erachter ma, met naast zich een jongetje op een kinderfiets. In één oogopslag was het mij duidelijk: ze waren de weg kwijt en al veel langer onderweg dan de bedoeling was. Het kleintje hing half te slapen in het stuurstoeltje, de ergernis op het gezicht van de man sprak boekdelen. Zijn faam als padvinder ging hier duidelijk in rook op. Hij vroeg me, even vaart minderend, 'Welke richting is Beekbergen...?' Daarna passeerden de vrouw en het kind. De blik in de ogen van die vrouw: ik zal het nooit vergeten. Ze keek me aan met machteloosheid in haar ogen, een hopeloosheid die me altijd is bijgebleven. Het kind op het kleine fietsje ernaast keek nors, trapte zich een ongeluk op de korte trappertjes en had duidelijk de smoor in. Ze konden niet anders dan stug doortrappen, naar links, achter pa aan... Het hele gebeuren was in vijftien seconden voorbij, toen waren ook de vrouw en het kind tussen de bomen verdwenen. Op dat moment schoot het door me heen: is dat zo, dat er geen andere keus is dan achter hem aan, naar links....? In die vijftien seconden kreeg ik een beeld van hun relatie. Een beeld, heel herkenbaar in vele relaties om me heen. Die vrouw was nog net niet zover dat ze zich ervan bewust was dat het zo niet langer kon, en dat ze een andere keus kón maken op dat moment... en die man was nog niet geconfronteerd met een gezin dat hem weigerde te volgen in zijn eenzame en ooggeklepte spoorzoekerij. Maar ik denk - de blik in háár ogen inschattend - dat dat moment niet meer zo ver weg was. Ik hoop van harte dat het goed is gegaan met dat stel. Want zulke veranderingen in een verhouding vragen enorm veel flexibiliteit en doorzettingsvermogen van alle partijen om op een nieuwe manier met elkaar om te leren gaan. Als dat lukt levert het voor alle partijen een enorme winst op. Maar garanties dat het gaat lukken om samen te veranderen zijn er niet. Gaat die vrouw dóór met geërgerd volgen dan kan het bij haar wel eens breken, en kan de wrok haar ervan weerhouden om nieuwe wegen te willen zoeken. En als die man te laat omkijkt naar zijn gezin: dan is hij ze kwijt en vindt zichzelf alléén terug in het bos... Vijftien seconden: een mensenleven....
Leo Brandt PR
|
